Huli na ba ako?

Kinamusta ko yung mga friends ko nung isang araw, I messaged them one by one. Wala lang nakakamiss lang, since nung naggraduation kami, nagkaroon na kami ng ibat ibang path. Anyway 11 pala kami sa isang grupo nung College, 7 girls and 4 boys.

Naging super busy na din kasi kami kaya madalang ng magkita kita. Some of them pumunta sa manila. Meron namang nanatili lang dito. Umalis din naman ako pagkagraduate and bumalik lang nung nagkasakit

Hinintay ko silang magreply isa isa and the first one who replied is yung Nanay-nanayan ko sa group, Okay lang naman daw sya and Surprisingly magkakababy na daw sya. Nasurprise talaga ako even alam kong she’s in a relationship right now, Live In na daw sila and di ko maisip na nasa ganong stage na pala relationship nila. My Nanay is just a 22 yr old and right age naba yun to settle?

Next friend ko na nagreply sakin is yung youngest sa group namin. She’s 20 yr old. She told me na lumipat na sya ng bahay nangungupahan na daw sya. I found out na she’s also pregnant na din. Nabigla ako at mas nabigla ako na kabuwanan nya na pala ngayong month. Hindi lang ako makapaniwala na pati sya pala magkakababy na rin.

Nakaramdam tuloy ako ng pressure, I mean nagdoubt ako kung tama ba yung gagawin kong pagbalik sa college and magaral ulit ng another 4 years while yung mga kaibigan ko, they planning to settle. They already starting to have their own family. Naconfuse lang ako kung ito na ba talaga yung right age to have my own family? Mali bang isipin ko muna yung future ko? O dapat sinisimulan ko na yung future ko? Ayaw ko lang kasing magsettle sa mga bagay na hindi naman ako sigurado. Hindi ko lang alam kung pano nila napapagdesisyunan yung mga ganong kabigat na responsibilities to think na hindi parin naman sila financially stable. Huli na ba ako? Parang narealize ko kasi na ang immature ng mga decisions ko in life. Huli na ba ako? Huli na ako o masyado lang silang mabilis. Masyado silang nadala ng affection nila sa isat isa?

Wala akong sinabing mali yung mga kaibigan ko. Hindi naman siguro masamang magsettle na kung alam mo namang stable kana physically, emotionally and most of all financially stabled kana dapat. Dapat handa ka sa lahat ng challenges. I just cant see my self na magdadala na ng ganon kabigat na responsibilities. Narealize ko lang na parang ang layo ko na sa kanila. Parang ang matured na ng mga decisions nila while me nagsisimula palang akong buuin ang future ko. Nagsisimula palang ako sa bagong journey ng buhay ko as a Psych. Student.

Sa makakabasa ng blog na ito, i just want to know your opinion kung huli na ba talaga ako? I just wanted to know kung at the age of 20’s dapat ba kasama na sa plans ko yung pagbuo ng sarili kong family? Kasi marami pa akong gustong gawing bilang ako muna, is it too late na rin ba para sa mga plano ko and gusto kong tahaking profession? Huli na bang iachieve yung mga goals ko for future?

Meet me every Friday #1: All about me

This is just my second English blog so please forgive me if there are a lot of grammatical error. I will be doing such a blog like this every Friday, and that’s it No Hate Just Love.

Hi everyone I’m Heyz ( just my nickname ) a 20 yr old Filipina who loves to travel, try new things, try some authentic food,meeting a random people, singing, reading (Nicholas Spark is my favorite author) and mostly writing. I really really love to write anything that I thought, any idea inside my mind and everything that happens around us ( current issues, news, and hot topics )I always wanted to wrote my opinions too. My passion in writings brings me here, at first i just really wanted something where I can put all my pieces and if i have something to write.

I was a Hotel and Restaurant Services Graduated last 2017, but apparently i realized, that course wasn’t meant for me. I knew it from the first, cause cooking or everything about that course was really not my interest. I still finish it and search a job that was related on it. Finally i did hired in a fast food chain but its not easy as i was thought. I felt a lot of pressure and tiredness during my duty hours to think that it was my first job so far. I got sick to the point that i need to be in the hospital immediately that time. Yes I admit,i was neglected to care myself. After that happened my parents decide to let me study again, but this time with a course that i really want. We are not rich that’s the truth and i am their oldest daughter but Did i already told how my parents are amazing and super supportive? They always want all the best for us. As my parents told me to enroll on a course that I want. I did that immediately. I’m incoming AB Psychology 1st yr student this school year and I’m hoping for the best.

AB Psychology is the college course that i really wanted since high school and now i will pursuing it while pursuing my other passion. I will continue to post my write ups here even if my school days. I don’t know why i really love writing jus like i don’t know why i really wanted to study Psychology. Call me weird but i just believe in a saying that “if you really love something/ someone, you will eagerly achieve it even if without any reason just you love it”

I’m not expect for more person to love all my blog post. All i need was those who believe and support me. I just really want to take this blog too, to thank those who always liked my posts those who comment some compliments and suggestion ( I’m open with all your suggestion) and also to those who takes time to read my post. I’m not expecting too, to earn money on what I am doing, I just keep on writing and writing but I’m also looking forward to used it to help me with my study especially in financially, not now but soon .

I hope you will enjoy reading this. Keep Supporting my future write ups. More travel, food and lifestyle post soon. God Bless

Inang, Talo na naman po tayo


Nakatayo ako sa harap ng bakuran namin, nagdadalawang isip humakbang. Natatakot sa maaring maging reaksyon ng ina kong naghihintay sa aking pag uwi. Bitbit ko ang pasalubong na isang sakong bigas at ibat ibang Groceries. Dala ko rin naman ang masamang balita kalakip mga pasalubong na ito. Consulation prize daw pero mas sa tingin ko ay busal sa aming mga bibig.

Nakatayo parin ako sa harap nang aming bakuran, ilang minuto na ang lumilipas. Walang lumalabas mula sa amin, sa wari koy walang tao. Hindi ko maihakbang ang mga paa ko na parang napako na sa kinatatayuan ko. Ano na lang ang ipapaliwanag ko? Anong sasabihin ko? Siguro ay napanuod na ni Inay sa balita ang nangyari sa amin ng kupunan ko. Masamang balitang inilabas tungkol sa  pagkatalo namin. Papasok naba ako? Kahit papano may dala naman ako para sa kanya hindi ba ito sapat? Paano nga naman ito magiging sapat kung halos buhay namin ang kapalit nito

Ilang minuto pa ang lumipas, tila namamanhid na ang mga paa ko ngunit hindi parin makahakbang. Dumidilim na ang langit pero di ko parin magawang buksan ang maliit na gate na kahoy sa harapan ko. Pilit bumabalik sa isip ko ang nangyari nuong araw na iyon. Sa laban na iyon, talo kami, wala kaming nagawa. Wala daw kami sa teritoryo, alam naming dinaya kami, puno ng pandaraya ang kalaban, ang buong laro. Lahat ng kupunan ko ay nalagay sa alanganin ang buhay. Naging delikado para saamin ang larong iyon . Hindi namin iyon inaasahan, ngayon lang naman kasi nangyari ang ganong bagay. Nilabanan nila kami patalikod at sabay iniwanan matapos makitang halos mamatay na kami. Pinilit naming lumaban,buti na lang may tumulong na ibang kupunan. Hindi man kami nagkaintindihan. Hindi sila nagatubiling tulungan kami. Kalaban din sila oo pero alam kong lumalaban sila sa malinis na paraan gaya namin. Ng makarating kami sa kinauukulan mas natakot kami sa mga sagot nila. Nanlumo kami ng di kami ang pinanigan nila. Pilit naming ipinapaliwanag ang nangyari pero marami silang kinwest3yon na mas lalo sa aming nakapagpagulo. Noon palang inisip ko na tama ba talaga ang tinakbuhan namin? Bakit parang pati sila takot? Gusto lang naming ilabas ang totoo. Gusto naming ipaglaban ang madayang sistema ng laro. Bakit parang dapat may namatay saamin bago sila maniwala? Napagod na rin kami, akala kasi namin tapos na ang laban pati pala sa akala naming kakampi nammin makikipaglaban paring kami. Akala namin sila ang makakatulong sa amin pero hindi pala talo parin kami kahit sa sarili naming kakampi. Talo kami sa pagaakalang ipaglalaban din kami, talo kami sa pagaakalang maipagtatanggol na kami. Pagod na kami, pagod nang makipaglaban sa tunay na kalaban at makipaglaban ulit sa dapat ay kakampi. Talo talaga kami, sumuko na rin kami tinanggap ang pagkatalo at hinayaan na lang ang pandaraya na maging pandaraya, walang katarungan. Tama na rin siguro akala kasi namin sila na ang pinakamahirap na kalaban namin. Mas mahirap pa palang kalaban ang sa pagaakala mong sila ang tutulong sayo. Mas mahirap magpaliwanag sa mga taong sarado ang tenga sa pakikinig sayo. Tinanggap namin ang sabi nila ay tulong at bagong panimula. Napagod narin siguro kkami at gusto na lang magpahinga.

Pumapatak na ang ulan, nakakatayo parin at tila wala ng pakiramdam. Talo kami inang talo kami sa sarili nating  bayan. Naging kalaban din kami ng sarili nating kupunan. Nakakapagod inang, pasensya na po kung naging duwag na kami sa bandang huli. Natatakot lang kaming tuluyang ituring na kalaban dahil lang sa kahayupang ginawa ng kalabang dayuhan. Patawad inang talo na naman tayo. Wala man akong mukhang maihaharap sayo alam kong ginawa ko ito para sa aking mga kapatid.

Pakiusap! Iuwi mo na ako sa dating Ako

Nakaupo sa isang sulok ng kwarto, isang masikip at magulong kwadradong silid. Walang anumang makikitang ekspresyon sa muka pero isip ay punong puno.
Ilang walang lamang bote ng alak ang nakakalat. Mga upos at abo ng yosi ang syang katabi.

Ilang katok mula sa pinto ang narinig. Wala akong pakealam, wala akong balak pagbuksan. Ayaw kong makipagusap, ayaw ko nang makisalamuha. Masaya na akong ganito, dito sa madilim na kwarto. Mula umaga alak ang syang kape at yosi ang syang agahan.

Ilang taon nang ganito, marami ang nagtataka, gustong malaman ang totoo. San nga ba ito nagsimula? Bat naging ganito? Maniwala man o sa hindi, malayong malayo kung ano nuon at ngayon. Ang laki ng pinagbago mula sa masayahin at palakaibigang tao. Bumalik ang mga alaala ng dating sarili.

Isang matalinong babae ang nakita, masikap magaral at matyagang anak. Sino to? Bakit ang saya nya? Marami syang kasama, mukhang mga kaibigan nya ata. Parang pamilyar sya, sino ba sya. Lalapitan ba sya? Gusto ko syang makilala kaso alam kong magkaibang magkaiba kami. Hindi nya ako papansinin. Ang dami nyang kaibigan sana ako din. Teka sino ka bang bata ka ? Bakit lagi kang masaya? Nakakairita na yung mga ngiti mo. Ayoko ng makita yang maningning mong mata. Bakit ang daming pumapansin sayo? Parang lahat kilala ka? Mahal na mahal ka pa ng pamilya mo. Araw araw kitang nakikita pero walang lakas ng loob lapitan ka, nahihiyang magpakita at magpakilala. Gustong itanong kung saan nabibili ang mga ngiting yan

Isang malakas na suntok ang dumapo sa mukha . Ramdam ang pagtulo ng pulang likido mula sa pumutok na labi kasabay naman ng luha mula sa mata. “Hoy kanina pa ako kumakatok, ayan sabog kana naman pala kaya di bingi kana naman”. Nagising sa katotohanan, naaninag ang galit na lalaki sa harap. Napansin rin ang hawak na foil at nakasinding kandila sa harap. May pakete ng puting kemekal na nakakalat sa sahig. “Diba sabi ko magbalot ka, hindi gumamit kaya nalulugi tayo, ayusin mo yan ha, babalikan kita” singhal ng lalaking akmang idadapo na naman ang kamay sa mukha ng biglang may tumaway sa labas. Sino sya ? Ang aking asawa. Lalaking sumuyo at ikinubli ang masamang ugali at gawi sa mabait na pagpapanggap makuha lang ako sa aking mga magulang. Oo ganon kakapal ang maskarang ginamit niya para paniwalain hindi lamang ako kung hindi pati ang pamilya ko. Naging ganito na ako simula ng ilayo nya ako, walang magawa kung hindi sumunod. Nasanay na din ako, kelangang masanay para mas mabuhay. Mahal ko ang asawa ko pero unti unti kong naiisip na mas dapat ko munang mahalin ang sarili ko, pero paano? Paano ako makakaalis sa naging buhay nato? Sino ang hihingan nang tulong sa madilim na kwartong ito. Oo nga pala naging hayop ako sa sarili kong asawa, nakakadena buong araw sa madilim at magulong silid na ito. Kung hindi naman ay bantay sarado sa mga tao nito. Gusto ko ng makaalis dito yun ang totoo, pero walang pagpipilian kung hindi ang tanggapin na lang ang kapalaran. Umayon na lang sa bawat gusto baka dito na rin ako mabawian ng buhay. Pagod na din namang magpatuloy, paano ba ito matatapos at paanp din magsisimula. Hahayaan na lang ba? Gaya ng mga pasa sa mukha na kusang gumagaling at mga luhang kusang natutuyo? Paano bumalik sa dating ako? Paano umalis sa kasalukuyang ito?

Kung hindi man ako makaalis dito mas gugustuhin ko na lang paulit ulit gumamit nitong ibinabalot kong bawal na gamot kasi kapag umepekto nato nagkikita na ulit kami ng batang masiyahin, baka sakaling sa sunod naming pagkikita masabi ko ng layuan nya ang lalaking sisira sa buhay nya,ang lalaking magbibigay ng pulang rosas at haharana sa tapat ng bahay nya. Ang lalaking maglalayo sa kanya sa dating sarili nya . Baka sakaling matulungan akong makauwi ng batang sa tingin ay ang nakaraan ko.

Araw Ni Tatay

Happy Father’s Day to all Haligi ng Tahanan

“Tay alam mo bang may isang special day para sayo? Isang araw ng paggunit para inyong mga ama ng tahanan. Tay para sayo ang araw nato.”

Binati mo na ba si tatay ?? O nasabihan ng i love you. Kung hindi pa bakit nga hindi pa?. Kung nahihirapan kang gawin yun bakit hindi mo alalahanin bawat sakripisyo ni tatay para sayo, para sa inyo. Ang tyaga niya sa trabaho umulan man o umaraw.

Saludo kami sa inyo tatay, kung paano nyo itaguyod ang pamilya sa kabila ng hirap ng buhay. Ibigay ang pangangailangan ng mga anak kahit mahirap kumita ng pera. Kung paano kayo magtiis sa ilalim ng init ng araw, ng maalinsangan panahon, o kung malakas man ang buhos ulan at bumabagyo. Maging sa kung paano ninyo balansehin ang oras sa trabaho at pamilya, at pagkasyahin ang natitrang pera. Gayundin kung paano protektahan ang pamilya.

Mahirap maging ama lahat ng meron ka kelangan mong ibigay lahat para sa pamilya. Ikaw ang magtatayo ng pundasyon ng pamilya mo, kaya kung hindi mo kayang mabuhay para sa ibang tao hindi mo kayang maging magulang. Ikaw ang magdadala ng pamilya mo, sayo nakasalalay an igaganda ng buhay ng mga taong umaasa sayo. Pasan mo sa likod lahat ng responsibilidad ng pagiging isang maasahan at masipag na asawa at mapagkalingang ama. Ang pagiging isang ama pa lang isang mahirap na trabaho na kaya hindi ito dapat basta

Tay ipinagmamalaki namin kayo hindi lang bilang isang empleyado, trabahador o manggagawa kundi bilang ama na tumataguyod sa amin. Amang hindi sumusuko kahit sa sobrang hirap ng hamon ng buhay.


Isang Normal na Araw ng Byernes


Huling araw na pala ng abalang araw. Mula lunes hanggang byernes kung saan paulit ulit lang ang nangyayare sa marami sa atin. Mula sa mga estudyanteng araw araw pumapasok, mga empleyadong maagang gumigising at mga tao sa paligid na laging nakikita. Mula sa pagtilaok ng manok sa umaga at pagsigawan ng mga batang nagsisiuwian na. Ganyan ang rutina sa abalang araw.


Nagising ako ng maaga ala sais ng umaga. Hindi ko alam kung bakit pero sanay akong bumangon ng ganon. Wala namang importanteng lakad, wala ring hinahabol na oras. Nagtimpla ng kape at naghain ng almusal. Umupo at binuksan ang cellphone. Nakita ko ang mga bagong message, mga notification. Hindi ko yoon pinansin. Naalala ko kelangan kong magisip ng bagong conteksto na ilalathala ko ngayong araw.Sandali akong tumingin sa malayo nagisip ng ilalaman ko.


Inabot ako ng tanghali pero blanko padin ang isip ganon na din ang kaharap kong papel, kaharap kong cellphone. Susulat ako tungkol saan? Nabalitaan ko nanalo na daw ang isang team sa basketball. Usap usapan ito. Meron na rin daw nakoronahang panibagong Bb. Pilipinas. Maging ang lumubog na bangka ng ilang Pilipino. Ano na? Magisip ka tumatakbo ang oras.Ilang oras pa ang lumipas. Nagawa na din ang ilang gawaing bahay. Tanghali na pala oras na din para magluto ng tanghalian at magisip ng uulamin.


Ganito lang umiikot ang buong araw ko hindi sa pagpasok sa school, sa trabaho, o sa kahit saan. Isang normal na araw lang pero masasabi kong ngayon yung pinaka normal at walang kwentang araw. Ano bang balita?? May bago bang pangyayari. May kakaiba ba ngayon? Isang normal na araw lang tahimik ang paligid. Walang mga batang naglalaro sa kalye o mga taong nakatambay sa labas ng bahay. Tahimik ang paligid, maalinsangan dahil sa init ng panahon. Lumabas ako saglit bumili sa tindahan nakipagkwetuhan narin. Oo habang nililibang ang sarili, nagiisip naman ng isusulat dito. Hindi ito bago wala namang bago. Ganito lang umikot ang byernes ko. Ngayon habang inilalathala ito madilim na ang paligid. Bukas ang bagong telebisyong binili ng tatay ko. Oo nagkaroon naman ng bago sa araw na ito, hindi parin pala bago. Oo bagong bili mula sa pinaglumaan ng kapitbahay. Nagsisimula ng magkaroon ng ideya, kusang gumagalaw ang daliri ko na para inuutusan ng utak ko. Bumalik sa alaala ang walang silbi kong araw. May kwenta siguro to kung babasahin nyo at magiiwan kayo ng kaunting mensahe sa baba nito.

Matatapos na pala ang araw ko kasabay ng pagtatapos ng piece na ito. Alam kong panibagong araw na naman bukas, panibagong ideya na naman ang sisimulan. Salamat parin sa walang kwentang araw na ito wala mang bagong nangyari meron namang magandang lathalang nabuo.

Panghuhusga, Panghuhusga Trabaho ka ba?

“Uy si ano oh, lumalaki ang tiyan buntis”
“Nakita mo ba si ano? laging paalis, siguro may kabit yun”
“Lagi yang madaling araw kung umuwi,pokpok ata yan”
“Bakit puro lalaki kasama nun? ang landi naman nya”
“Hindi na lumalabas yun ah, puro utang kasi”
“Bakit lagi silang magkasama, may namamagitan siguro sa kanila”

Isa to sa usong trabaho ngayon lalo nang mga taong “observative” kuno. Trabahong walang sahod pero tumatagal ang lahat. Panghuhusga saan ka ba nagmula? Hindi ka naman itinuturo sa paaralan pero bakit alam ka ng lahat?

“Siguro”, ” ata”, baka” mga salitang ginagamit sa hindi pa sigurado. Pero bakit pagnanggaling dun sa nagkwento akala mo’y totoo? May ekspresyon pa ang muka at minsan talagang isinasagawa. Ganyang kadespirado ang taong kating kating manira. Takot maangatan kaya gagawin lahat para lang mapababa kung sino ang nasa taas at nakakangat.

Sa araw araw na lang na ginawa ng diyos lagi kang may bagong balita. Lagi kang may baong kwento, tungkol sa taong kinaiinggitan mo. Siguro nga kung trabaho lang ang panghuhusga baka napromote kana. Hindi lang pang lokal kundi pang nasyonal. Ang lakas nang loob mong kumuda kahit wala pang basehan. Ang galing mong maganunsyo kahit hindi pa totoo.

Hanggang saan nga ba tayo dadalhin ng panghuhusga? Ikaw, ako, tayo, at kahit na sino man. Wag kang magmalinis sa bawat pinakasimpleng kwento mo alam mong may hindi dun totoo. Hindi mo man mailathala sa ibang tao alam mo sa sarili mo. Kapag may nakita kang di mo gusto pakiramdam mo mali na yun. Hindi lang umayon sa tipo mo, sa tingin mo wala na yun. Sa libo libong taong nakasalamuha mo ilan ba dun ang napansin mo na? Mula sa di kagandahang pisikal, sa out na pormahan, sa makapal na kolorete, sa may makapal na salaming nagaaral ng mabuti, sa may di kandahang amoy, sa bawat katawang halos maubos na ang saplot. Ilan ba sa kanila ang napuna mo na? Ilan sa kanila ang tinawanan mo na? At ilan ang nabansagan na? Naiintindihan kong minsan na din tayong nahusgahan, pero rason ba yon para maging isa tayo sa kanila?

Para sa mga taong walang ginawa kundi ang humusga. Hindi ko nilalahat at hindi ko rin inaalis ang sarili ko bilang isa din sa kanila. Sa bawat masakit na salitang binibitawan mo? Ilang pera ba ang nadadagdag sa bank account mo? Ilang papuri ba o parangal ang natangap mo na? Malayo na ba ang narating mo? Hindi mo ba alam na may nasisirang tiwala sa sarili nang dahil sayo? Dahil kung hindi pa baka panahon na rin para tingnan o obserbahan ang epekto ng bawat balita mo. Pakiliwanagan ang isip at subukan mong isipin kung ilang pamilya na nasira ng dahil sa walang katotohanan mong kwento. Sa mga banat mong salita na nanggaling lang diyan sa kanto. Baka rin gusto mo munang itikom ang yong bibig para pagmasdan kung kapakipakinabang ka paba? Ikaw mismo sa sarili mo ang unang makakita ng kamalian mo at sana pati ito pansinin mo na.

“Gamitin natin ng maayos ang ipinagkaloob saating mata para makita ang tunay na pangyayari at totoong nangyayari, ang bibig para isaad lamang ang may katuturang bagay, at higit sa lahat ang utak para magisip kung tama pa ba ang paggamit ng mata at bibig. Isama na din ang tainga para marinig o makinig sa pawang katotohanan lamang “

Masakit na Sampal ni Reyalidad

Meron ba sa inyong hindi pa nakakakilala kay reality?? O realidad kung tawagin ng iba? Pano mo sya nakilala? Swerte mo naman kung naging maganda ang una nyong pagkikita kasi ako hindi. Hindi naging maganda ang una nyang pagtrato sakin. Ipinamuka nya agad sakin kung ano lang ako, at kng hanggang saan lang ang kakayahan ko.

Oo ganon agad ang unang salubong nya sakin. Ang lupit diba? O baka naging madali lang talaga ang tingin ko sa lahat ng bagay kaya hagupit agad ang naramdaman ko. Inakala kong ang buhay ay INSTANT. Gaya ng mga pagkaing nauuso ngayon. Mali pala ang pananaw ko kaya napangaralan agad ako ni realidad.

Unang araw palang ng pagalis ko sa bayan kung saan ako lumaki at kung saan ako nagtapos. Itinatak ko na sa isip ko na hindi ako babalik nang wala, nang hindi made, nang hindi tinitingala. Ganon agad ang naging mindset ko. Naglagay ako ng napakataas na expectation sa sarili ko. Ayaw ko lang umuwi o bumalik sa sarili ko kung paano ako umalis. Akala ko sasangayunan ako ni realidad. Akala ko papayag sya sa lahat ng plano ko.

Pero gaya ng sinabi ko “Akala ko lang”. Ilang rejections, ilang failures ang natamo ko. Hindi nasunod ang plano, bumaba ang tingin ko sa sarili ko. Ilang tanong ang nasagot, pero ganon pala yun ano? Kapag may mga tanong na nasasagot saka pala mas dumadami yung tanong, yung doubt at pagbaba ng selfsteem.

Ang sama ni reyalidada hinayaan nya akong umiyak gabi gabi. Pilit nyang ipinaparamdam sakin na wala akong karamay, na hindi pala ako mahalaga. Mahina pala ako at isang malaking tanga para maglagay ng expectation sa sarili ko na hindi ko kayang abutin. Sarili ko lang pala ang sinaktan ko. Hindi ako mahalaga kaya walang may pakealam kung magfailed ako o magsucceed ako. Nadiskubre ko din na habang tumatanda pala mas bumibigat ang responsibilidad? Hindi lang para sa sarili kundi para sa ibang tao.Lumalaki ang responsibilidad kasabay nang paglaki ng mundong ginagalawan ko. Paglaki ng espasyo mula sa mga taong nalalapitan nuon. Unti unti nyang ipaparamdam sayo na nasa maling daang tinatahak ka, na kahit pilitin mong tumayo at bumangon. Pipilayan at pipilayan ka ng mga hamon. Sasaktan ka at papagurin hanggang umabot ka sa puntong kelangan mo ng magdesisyon
” Tatanggapin ko bang talo na ako? Uuwi na ba ako mula sa lugar kung saan ako lumaki, lugar kung tawagin ay COMFORT ZONE, o baka pwedeng magpahinga na ako. Pahingang hindi lang pangemosyon kundi pang pisikal din. Pahingang panghabangbuhay, yung wala na si reyalidad at sisimulang buuin ang imahinasyon.

Huminto ako panadalian at pumikit. Dinamdam ang ingay ng paligid. May naririnig akong bulong sa isip ko “Kinaya mo ang laban, panalo ka hindi man sa mga plano mo kundi sa plano sayo ni reyalidad. Magpatuloy ka at sumunod sa agos ng buhay. Wag mo na ulit hayaang tangayin ka ng expectation mo, mabuhay ka ng malaya”. At doon ko napagisip isip ang lahat, bumalik mula sa unang araw kong makilala si reyalidad.

Unti unting nagbago ang pagtingin sa lahat ng bagay. Mas ninamnam ang tunay na mundo sa labas ng lugar kung saan ako nagmula. Hindi pala masama si reyalidad. Tuturuan ka pala nyang maging higit pa sa sarili mo. Hahayaan ka nyang umiyak at masaktan ng paulit ulit para mas maging matapang. Ipararamdam nya sayo ang paulit ulit na pagkatalo para paulit ulit ka ding lumaban. Ipapakita nya sayo ang mundo kung saan mas mahuhubog mo ang sarili mo. Tuturuan ka nyang maghintay ng tamang panahon dahil hindi lahat ay nakukuha sa madalian. Pahihirapan ka nya para makuha mo ang isang bagay ng pinaghapan. Ang dami ko palang dapat ipagpasalamat kay reyalidad. Hindi ko lang nakikita yoon dahil sa pagiging makasarili ko.

Ngayong ikaw na makakabasa nito tatanungin kita nakilala mo naba si Reyalidad??

At kung hindi pa, Handa ka na bang makilala sya?

Ano ang pagsusulat para sayo?

Isang uri ba ito ng pagpapahayag ng tunay na nararamdaman?

Ikaw ba yung tipong ibinubuhos lahat ng emosyon sa papel, kung galit ka isulat mo, kung malungkot isulat mo , kung nasaktan isulat mo.

Pwede ring isa ka dun sa mga pangarap maging sikat na manunulat

Gustong magkaroon ng sariling Likha ng Libro o mga nobela man. 5 hanggang 10 taon namamayagpag at bantog sa pagiging malikhaing manunulat

O baka ikaw yung sumusulat para sa pera. Para kumita habang ginagawa ang hilig

Gagawa ng ibat ibang sulat ng panghihikayat. Kikita para sa mga negosyate o mga taong nagpapalakas ng negosyo

Maaari ring naging hilig mo lang ang pagsusulat. Sumusulat pag may pagkakataon at pagnakaroon ng inspirasyon

Hindi mawari kung para kani sumusulat. Walang dahilan pero masarap lang humawak ng lapis at papel. Ilathala lahat ng ideya at puso para makabuo ng isang obramaestra

Isama nadin natin yung mga sumusulat para makipaglaban. Iparinig at ipaalam mo ang saloobin at opinyon gamit ang mga salita

Hindi sangayon sa pamamalakad. Gustong baguhin ang sistema at kalakalan. Walang lakas ng loob makisali sa ingay.

Alin ka man sa mga nabanggit. Ipagpatuloy mo lang ang pagsusulat. Magpatuloy kang lumikha at magpahayag gamit ang papel. Tandaan may boses ang bawat salita, bawat letrang bubuo sa bagong pagasa. Uang paghawak ng panulat magigising ang bawat ideya at kwentong natatago sa loob ng malawak at pinagtagpi tagping imahinasyon.

Wag matakot iparamdam kung nasasaktan, kung napapagod nama’y maaring magpahinga. Maghanap muli ng bagong dahilan at kasaysayan.

Ito ang tatandaan baguhan ka man o eksperto. Ano man ang dahilan mo ng pagsulat. Kahit anong materyal ang gamit. May makikinig satin, magiging maingay at mabubuhay ang bawat letra, salita at pangungusap na lumabas mula sa inipong emosyon at ideya.

My life is just an Imagination

Im standing on the top of our palace , yes its a “palace” I’m a princess living in a luxurious place where everything was so perfect, everything was so elegant. A place where everyone you could see was fancy. Everything around you was worth to look for … Everything was in place. A place that you can feel a sensation of relax , a fresh warm air, a peaceful calm surroundings..

I’m standing on the top of our palace .. Wearing my glittery blue gown .. A none colored heels, with fully make up face and fix braided hair. Yes i can have everything i wanted to have .. I can buy all clothes , dresses , shoes that i want. I can buy all foods that i want . I can go anywhere i wanted to go, and someday i will own this whole palace and everything that i can see. Im the heir of two especial person they called ” king” and “queen” , where every people we meet bow on us and greet us in polite way. Everyone treat me like a precious and every servant choose their words before they talk to me… No one want to be my friend ” im sorry my princess but we’re not be able to be your friend , we are your servant .. No one on us can talk to you in improper way” that’s what they always said.

I’m standing on the top of our palace .. Smiling and looking at a long elegant bridge that lead into this palace .. Waiting for someone they called knight of the shining armour, the one who want to save my loneliness of being alone .. The one who can take me away from this silence, the one who can fight those evil who had a bad intension.. The one i can call saviour. I suddenly closed my eyes with some random things on my mind and when i open it again i felt something warm flowing liquid on my face..

Im standing on the edge of rooftop of this old five story building,wearing obsolete uniform .. Yes its old dirty faded clothes not an elegant glittery expensive gown,an old building not a palace , a blatant place not a pleasant one .. And im a poor , ugly and simple student not a rich heir princess. Im here to jump over this building , to slay my own life not to relax and to feel calm. Now i remember …. I remember everything !! Im just a poor girl studying hard , the girl who always bullied by an arrogant rich guy , an ugly girl that no one notice.. The fresh warm air that i feel is just a sweat and tears flowing from my eyes…

I’m standing on the edge of rooftop of the old five story building with those students, teachers and all people down there looking up to me and shouting me to stop what i am doing , shouting me to go down and not to jump,. All people i see was felt nervous and worried . I look up to the sky i saw a cloud shading the sun … It slowly caused a shady all over the place . I also heard the police mobile, they want to save me ,they likely negotiating .. Shout and saying something using megaphone. I couldn’t hear anything , i don’t listening to them. I only hear my heartbeat.. So loud , so fast ..

I’m standing on the edge of rooftop of the old five story building , i forgot that this was the first the building establish here in our school.. I look down .. I saw all people looking at me , i saw my friends crying and shouting my name , i remember the princess in my imagination .. No one wants to be her friend , everyone treat her like a treasure.. I smile slightly and think i was lucky to have a friends like them .. That even my life was worst in reality , i have a lot of things that imagination princess want to have , even she can buy everything she just all alone. And even she lived in a luxurious palace she’s not true happy , she’s life depend in all material things that she had.

I’m standing on the edge of rooftop of the old five story building , with the tears in my eyes and a realization in my mind .. I suddenly close my eyes again .. I felt something cold water falling from a clouds.. Its raining .. It already raining but my decision was final .. I need to end this life , i want to take a rest from my worst life .. I step my right feet and hang it through the air .. Everyone was intense they didn’t notice the hard rain .. When im in the act of jumping.. someone hold my body and pull me back ,, i fall of the ground off the rooftop with someone who save me .. I dont know who’s that good Samaritan who save the ugly ..burden girl like me , im still off the ground and i heard some footstep that I think going to me to check if i am okey. I see an angel i mean a good looking guy in front of me , he looked so worried ..he shouting me like an angry worried knight of the shining armor. I staring at him and listening to what he’s saying ” are you okey ?? Hey why did you do that ?? Are you fucking crazy ?? Why do you want to die??” That’s a bunch of a question that I’ve heard from him.. I remember him he’s my ultimate enemy .. The one who always bullied me ..and laughing every time he saw me , the one that i anger of all people ..but why him ?? He’s my enemy and now my saviour .. I have no idea why ?? I realize that hes still in front of me, we bought wet because of the rain .. Hes look like waiting for me to answer all his question .. And when im about to speak .. I felt dizziness , i felt that my body was failing . The angelic face I saw replace by a blurred surrounding .. And every thing was turn into black ………

I’m lying off the ground of the rooftop , with an arrogant , angelic face guy .. I feel someone shaking my body and calling my name ..when i open my eyes i saw an old lady in front of me .. Oh my god she’s the librarian,, i looked around and i saw a books .. Yes!! A books, I’m in the library.. ” miss why are you sleeping here in library??” That’s what i librarian said … Sleeping ?? Me so it means the princess and that ugly girl was just a dream ?? ” miss why did you not answering my question ??, and are you laughing at me ??” Oh my god i find my self smiling without notice that the librarian asked me ” I’m so sorry ma’am i didn’t mean to do it” that’s all i answered to our librarian. She get the book that i borrowed a while ago ” are you reading this?? I think your to old to read the story book like this ??” She face the cover of the book on me ” a princess of everything and a simple girl with nothing” thats the title of the book … So it means its not an imagination , its not a dream .. Its a storybook ?? Its just a fairytale story …?? Weird ?? ” maam im sorry again , i just tried to read that maam , anyway that book has a beautiful story ” librarian smiled at me and leave with my book i borrowed

I walking at a long elegant hallway .. Yes but not a palace hallway , its just a school hallway 🙂 .. I’m still thinking my dream i mean the story I’ve read.. Urgg this kind of craziness !! But a kind of special craziness one .. I’m still out of my consciousness right now .. Why that kind of story happened to me in my dream. And that angelic face guy I’ve never met ?? Im still wondering and wondering until i step something sticky thing that caused to slipped me .. And bump my head on the floor ..i feel unconscious th when im about to stand someone offer his hand to help me ” do yo want some help??” I face him and when i saw his face i shocked .. Super shocked .. Am i dreaming again ?? Is this another story ?? This guy was my savior .. ?? My saviour in my dream .. I mean the saviour of the ugly girl in the story ..and he want to save me again in real life ?? I hold his hand and stand .. ” next time watch your step “he left me with another wonder in my mind .. I smiled and watching him while walked away from me .. I think he’s a new transfer on this school . im still watching him .i feel like we’re a living character of a fairytale storybook..

THE END

HI guys hope you like this story ,, thank you